Berak idatzi izan balu bezala

Azken hilabeteetan dezente egon naiz irakurtzen, han eta hemen, Carson McCullers idazle estatubatuarraz (1917-1967): ikasturte honetako Gasteizko Irakurle Klubaren azken saioa Kafe tristearen balada ipuin liburuaren inguruan antolatu dugu (Pasazaite, 2020; Asun Garikano itzultzaile), eta hura prestatzeko biografiak, antologiak eta egilearen beraren beste liburu batzuk irakurtzen aritu naiz. Tarte on bat igaro dut haren konpainian, eta baita une deseroso batzuk ere, ez delako egile eredugarri eta maitekor horietako bat, muturretara jotzeko joera zutenetakoa baizik, eta pixka bat zitala, orobat, hurkoarekiko harremanetan. Aldezle fidelak izan zituen arren –Tennessee Williams adiskide handia bezala–, bere garaikide gehienek –Lillian Hellman-ek edo Truman Capote-k, adibidez– txakurrarenak kontatzen zituzten McCullersi buruz: arreta bereganatzeko haren premia larriegiaz, egotismoaz, mihi gaiztoaz. William Faulkner, Eudora Welty edo Katherine Anne Porter bezalako bere maisu-maistrak aparte utzita, «Hegoaldeko Gotikoaren» beste autore gehienak –Capote bera, Flannery O’Connor, Harper Lee…– bere estiloaren imitatzaile hutsak zirela uste zuen, eta ez zen mozten hala aldarrikatzeaz, okasioa ematen bazitzaion.

Idazleak, badakizue.

Obra gutxiko egiletzat hartzen da McCullers, eta liburu kopuruari begiratzen badiogu, objektiboki, hala izango da, ez dut ezetz esango. Baina obraren intentsitateari erreparatzen badiogu, ez dakit nik ikuspegi hori guztiz zuzena den: bere jardueraren aldi nagusian, 1937 eta 1950 bitartean –apenas hamarkada eta koxka bat!– Bihotza ehiztari bakartia da (1940), Islak begi urrekara batean (1941) eta Eztei-kidea (1946, gaztelaniaz Frankie y la boda bezala itzuli ohi dena) nobelak idatzi eta argitaratu zituen –hots, hiru mugarri, asko saldu zirenak eta iskanbila dezente sortu zutenak, bere garaian, eta saltzen eta aztertzen jarraitzen direnak–, Eztei-kidea beraren antzerki-egokitzapena (1951, beste obra baten gisa jo dezakeguna), eta Kafe tristearen balada osatzen duten ipuinak (1951an bildu zituenak liburuki batean, nahiz eta eleberri labur nagusia, izenburu berekoa, beste maistra-lan bat, Harper’s Bazaar aldizkarian atera 1943an); horretaz guztiaz gain, han-hemenka kaleratutako beste zenbait narrazio, artikulu, poema eta testu batzuk argitaratu zituen, aldi hartan.

Egia da orduz geroztiko bere produkzioa asko murriztu zela: 1948an gorputz erdiko paralisi batek jo zuen –umetan gaizki diagnostikatutako sukar erreumatiko batzuen albo-kaltea–, eta sekula ez zen iritsi garai hartako sormen eta arrakasta maila izatera. Reeves senarrarekin izan zituen tirabirek –bi aldiz ezkontzera iritsi ziren– eta bizitza gogorrak –gizonak 1953an bere buruaz beste egin zuen– ez zioten sobera lagunduko, ziurrenik. Ezta senar-emazteek konpartitzen zuten alkoholismoak ere –Kafe tristearen baladan badago gai honi buruzko ipuin eder bat, “Etxe barruko dilema” izenburukoa, ikaragarri zorrotza eta, aldi berean, samurra, fikziozko idazkeraren bertuteak zeintzuk diren oso ondo ematen dituenak aditzera; autobiografiaz beteriko «testigantza» askok baino gehiago bai, behintzat–. Zorionez, garai horretarako bere liburuen salmentetatik bizi ahal izan zen, eta liburu horien adaptazioek ematen zituzten eskubideetatik –McCullersen lanak sarri eraman dira oholtzara eta, batez ere, zinemara: filmik ezagunena, alde horretatik, Islak begi urrekara batean izango litzateke, Elizabeth Taylor eta Marlon Brando-rekin, John Huston-ek zuzendu zuena 1967an–.

McCullers idazle-prodigio bat izan zen: oso gazterik ezagutu zuen kritika- eta salmenta-arrakasta –apenas zituen hogeita bi urte Bihotza ehiztari bakartia da argitaratu zuenean: berriro diot, hogeita bi, 22–, eta horrek azaldu lezake, neurri batean, haren inguruan metatutako inbidiak eta azpikeriak, zeinei, bistan denez, ez baitzien betiere dotoreziaz aurre egiten jakin. Eta, hori gutxi balitz, ez zen sekula pertsona konbentzionalegia izan: hura bezalako garai batean, 1940ko hamarraldian, ez zuen bere bisexualitatea ezkutatzen, eta ikuspegi politiko argiki progresistak defendatu zituen, Hegoaldeko afroamerikarrekiko arrazakeriaren auzian esaterako. Egia da une hura 1950eko hamarraldi kontserbatzaileagoa baino «irekiagoa» izan zela, eta McCullersek, garaiko beste idazle estatubatuar esanguratsu batzuek bezala, denboraldi luzeagoak edo laburragoak pasatu zituela Europan –Frantzian eta Italian, nagusiki–. Baina ez da, edonola ere, meritu makala.

Kontua da –iritsi naiz, azkenik, ohar honen muinera– McCullersen inguruko materiala biltzen ari nintzela, Charles Bukowski-ren (1920-1994) poema honekin egin nuela topo, izenburu horixe zeukana hain zuzen: “Carson McCullers”. Hala dio:

(Ondo egiten duzu nire itzulpen-trebetasunaz ez fidatzean, beraz, hemen daukazu jatorrizkoaren lotura, gaztelaniarako itzulpen batekin batera. Poema, 1981ekoa, Poetry/LA aldizkariaren 4. zenbakian argitaratu Bukowskik, beste pare pieza batekin batera, 1982ko udaberrian, eta The Night Torn Mad With Footsteps hil osteko bilduman agertu zen gero, 2001ean; zenbait antologiatan aurki daiteke, eta horietako agian ezagunena –eta zabalena– John Martin bere betiko editoreak osatutako The Pleasures of the Damned: Poems, 1951-1993 da, Ecco 2007, baduena gaztelaniazko itzulpena, Visor argitaletxean: Los placeres del condenado, 2011 –ez dut frantsesezko ordainik aurkitu–).

Poemak, zer esanik ez, atentzioa eman zidan. Alde batetik, zer ikusirik ez zeukalako McCulllersen heriotzari buruz irakurrita neukanarekin. Eta, bestetik, fabulazio hutsa zela konturatu arren, oso zehatza iruditu zitzaidalako aldi berean; tira, agian «hutsa» hori kendu beharko nuke «fabulazio» hitzaren ondotik.

Izan ere, McCullers ez zen itsasontzi batean hil, New York estatuko Nyack herriko ospitalean baizik, burmuin-hemorragia baten ondorioz, eta koman aste batzuk eman ondoren; haurtzaroko eta gaztaroko Georgia utzi ondoren, Nyackeko etxe batean bizi zen aspalditik –bere amarekin batera, garai batean–. Ez dago dudarik idazlearen alkoholismoak, aipatu bezala, lagunduko zuela amaiera hura azkartzen, baina ezin da esan horrek hil zuenik, ez behintzat bere aspaldiko gaitzek baino neurri handiagoan. Eta egia da, bestalde, ez zela hainbeste eginda zuela, 1967ko martxoan, nahiko egoera kaskarrean eta gorabehera askorekin, Irlandarako bidai bat, John Hustonek gonbidatuta, ospakizun gisa, errodatzen amaitu berria baitzeukan McCullersen Islak begi urrekara batean nobelan oinarritutako pelikula. Baina bidai hura, 1940ko hamarkadan Europara edo Europatik egin zituenak ez bezala, hegazkinez egin zuen, ez transatlantikoz. Eta, edozein modutan ere, ez zen bidaian hil –hura egin izanak osasunarentzako lagungarri izango ez bazitzaion ere–, bost hilabete geroago baizik, 1967ko irailean. McCullersek ezin izan zuen, azkenean, filma muntatuta ikusi.

Bukowskiren poema, beraz, fantasia da guztiz. Eta, hala ere, asmatzen duela esango nuke; azken batean, McCullersen oso zalea zen Bukowski, eta, David Stephen Calonne-k azaltzen duen bezala, Bihotza ehiztari bakartia da bere nobela kutunetako bat zen (cfr. Bukowskiren Ausencia del héroe. Relatos y ensayos inéditos (1946-1992)ren hitzaurrea). Poeman, McCullersek erabilitako bi gai nagusienetako batzuk azpimarratu ondoren –bakardadea/estrainiotasuna, eta maitasuna/maitasunaren desorekak–, Europarako bidaia hainbestetan egin zuen modu «tradizional» bezain «literarioari» erreferentzia eginez, heriotzaren zartako siku eta gupidagabeaz kontziente egiten gaitu poetak, McCullersengandik –eta merezi duen edozein idazlerengandik– geratuko zaiguna azpimarratzeko, azkenean: haren obra alegia. McCullersen heriotza imajinarioa –Bukowskik imajinatutakoa–, McCullersen beraren obra izango balitz bezala aurkezten baitzaigu poeman, azken batean.

Agian tontakeria irudituko zaizue, baina niri, zirkunstantzia haietan, eta McCullersez hainbeste irakurri ondoren, Bukowskiren poemak hunkitu egin ninduen. Besteak beste, fikzioarekin –kasu honetan gezur hutsekin– zenbat egia adierazi daitezkeen erakutsi zidalako, beste behin.

Eta kito, ohar honekin amaitutzat joko dut 2020-21 kurtso latz honetako Oharrak & Hondarrak blogaren jarduera. Eskerrik asko irakurtzeagatik, eta, dena ondo bidean, datorren ikasturtera arte!

[Kafe tristearen baladaren 1963ko Broadway-eko Edward Albee-ren antzerki-egokitzapenaren argazkia, Friedman-Abeles estudioaren eskutik, New Yorkeko liburutegi publikoko erabilera libreko artxibotik hartua].

Politikarien irakurgaiak

Aitor dut: udan Arnaldo Otegiren Twitter kontua stalkeatzen aritu nintzen ea, pasa den urtean bezala, 2020koan ere oporretara eramandako liburuen zerrenda argitaratzen zuen. Nire poza putzura: ez dakit Otegik oporrik hartu zuen, kurtso politiko-covidiko bitxi honen ondorioz, ala bere community managerrak halakorik ez egiteko aholkatu zion, aurreko urteko polemika aintzat hartuta, baina kontua da ezker abertzaleko politikariak ez zuela txintik aipatu abuztuan irakurtzeko asmo zituen liburuez. Pena.

«Polemika» esan dut, baina polemikatxoa ipini beharko nuke, egiazki, halakoak baitira, ez gaitezen engaina, euskararen mundu bazterrekoari eragiten diotenak. Agian gogoratuko duzue: paisai udatiar ederrez hornitutako argazki batzuen ondoren («Egun batzutako atsedena hartzen. #Oporrak» goiburuaren pean), Otegik berarekin eramandako liburuen irudiak txiokatu zituen: John Steinbeck-en Los vagabundos de la cosecha, Jack London-en Once cuentos de Klondike, Ryszard Kapuściński-ren Ébano, Christophe Guilluy-ren No society. El fin de la clase media occidental, eta, propinarako, Yuval Noah Harari-ren Sapiens. De animales a dioses. Nik, hura ikustean, zera pentsatu nuen, ezker abertzale ofizialak, halako gihar literario oro har progrearen erakustaldiarekin, tinko jarraitzen zuela Elkarrekin Podemos aldera garai batean joandako botoen xerkan. Baina ni bezain azalekoak ez diren twitterlariak berehala hasi ziren salatzen euskarazko irakurgaien falta, zerrendan, eta beste batzuek baita emakumezko egileenak ere, eta zenbait gomendio egiten, Otegik aintzat hartu ote zituen ez dakigunak, txio haiei ez zielako, tamalez, erantzunik eman; are Angel Erroren zutabe bikain horietako baterako oinarria eman zuen eztabaidak, udako irakurketen naturaren inguruan. Horregatik guztiagatik hartu nuen atsekabez aurten Otegik zerrendatxoa egin ez izanak, beti geratuko baitzait zalantza ea euskal txioherriaren aldarriari jaramon egingo zion ala ez.

Politikarien harremana liburuekin beti iruditu zait gai delikatua. Tira, edonorentzat da delikatua, pribatutasunaren alderdi oso intimo batekin –agian barnekoenarekin– lotuta dagoen neurrian (ikusi, besterik ez bada, Gonzalo Torné-ren artikulu esanguratsu hau gure biblioteka pertsonalek errebelatzen dutenaz). Horregatik susmoa dut arriskugarria dela politikariei liburuei buruz galdetzea, irakurri dituztenei edo gomendatuko lituzketenei buruz, eta halakoez enteratzen naizenean jakin-min kuxkuxeroaren eta lotsaren arteko sentimendu batekin egiten diet aurre. Gainera, salbu eta libururik irakurri ez dutela edo gogoratzen ez direla onartzen dutenean, sekula ez dakit ematen dituzten erantzunak zinezkoak diren, ala «prestatuak», lehia politikorako beste tresna bat bezala alegia –ondo pentsatuta, libururik ez irakurtzearen ingurukoak ere prestatuak izan daitezke, agian, politikari batzuek ez dituztelako hautesleak izutu nahi jarrera intelektualegiekin…–.

Halako azkeneko saioa, nik dakidala, Berria egunkariak burutu zuen 2020ko uztaileko EAEko Parlamenturako hauteskundeen karietarat, lehendakarirako hautagai nagusi ia guztiekin –Iturgaizek, azeri, uko egin zion elkarrizketari–. Eta oso esanguratsua iruditu zitzaidan: irakurritako azken liburuaz galdetzen zieten, besteak beste, eta euskarazko libururik aipatzen ez bazuten lehenengoan, euskarazko azkenekoaz ere. PSE-EEko Idoia Mendia izan zen agian egiatiena, edo kontua behintzat prestatu gabeen zekarrena, ez zelako gogoratzen ez bataz ez besteaz –ezta ikusitako azken antzezlanaren izenburuaz ere–: halako erantzunak, onartu behar da, ez dira oso egokiak liburuzaleon botoak erakartzeko, baina, ez gaitezen engaina, maila makro batean apenas egin diezaiokete min, estatistikoki, hautagai bati. Equo-Berdeen buru Jose Ramon Becerrak, ordea, beita ezin zukutsuagoa bota zien ni bezalako intelektualoideei (George Steiner-en La idea de Europa, alajaina), baina, ai, “aspaldian ez” zuen euskaraz ezer irakurri… Zalantza daukat, dena den, lortu zituen emaitza kaskarretan eragina izango zuen horrek.

Miren Gorrotxategi eta Maddalen Iriarte espero bezala portatu ziren irakurleria euskalduna duen Berria bezalako egunkariaren galderaren aurrean, eta hizkuntza horretako liburuak aipatu zituzten galderen bigarren txandari itxaron gabe. Elkarrekin Podemosen lehendakarigaiak Karmele Jaioren Aitaren etxea, oso aukera mesokratiko, komertzial eta egokia, gaurkotasun handiko gaia ukitzen duelako –genero arrakalarena– eta egileak espektro zabal batean daukalako harrera ona, EAJren zentro-eskuinetik ezker abertzalearen muturreraino eta harago. Eta, Iriartek, Amets Arzallus eta Ibrahima Balderen immigrazio afrikar garaikidearen inguruko Miñan zirraragarria, berriz ere, agian, EH Bilduren sentsibilitate sozial aurrerakoiaren erakusgarri. Biek ala biek ondo –abileziaz– jokatu zutela iruditu zitzaidan.

Edonola ere, Iñigo Urkulluren erantzunak izan ziren niretzat interesgarrienak. Galderari erdarazko izenburu batekin erantzun zion, lehenik eta behin: irakurritako azken liburua Eva Garcia Sainz de Urturiren Trilogía de la ciudad blanca izan omen zen, hots, bestsellerismoaren alorreko thriller gasteiztar bat, kalitate literarioaren aldetik erdipurditasunaren mailaren azpitik dagoena, baina ikaragarri saldu dena eta, ondorioz, boto-emaile askoren identifikazioa ekar ziezaiokeena –berriz ere, horrek garrantziaren bat baleuka– (*). Eta, neurri batean, uler daitekeena Gasteizko hiritarrekiko berradiskidetze keinu gisa, haietako ez gutxik haserre samar jarraitzen dutelako lehendakariarekin Ajuria Enea bizitokitzat arbuiatu eta Durangora itzuli zenetik bizitzera familiarekin –eta ertzain gaixo hark tirokatutako Atx pitbullarekin–.

Euskarazkoari buruzko bigarren galderari, ordea, Kirmen Uriberen Abangoardia maite duen antzinako herria saiakeratxoa aipatuz erantzun zion. Ondarrutarrak Eusko Jaurlaritzaren enkarguz burutu zuen, aditzera emango lukeena Urkulluk ez duela euskarazko liburu bat irakurri 2018tik (!), Uribek urte hartako apirilean aurkeztu egin baitzuen proiektu semi-propagandistiko hura lehendakariarekin berarekin batera. Hori, baldin eta lehendakaria, Borgesi jarraituz –«Ni gehiago saiatu naiz berrirakurtzen irakurtzen baino; uste dut berrirakurtzea irakurtzea baino garrantzitsuagoa dela, berrirakurtzeko lehenago irakurri behar izan dela alde batera utzita»–, berrirakurketaren bertuteen defendatzailea ez bada, noski: dena da posible.

Edozein modutan ere, nik dakidala, erantzun horrekin ez zen sortu ezta Otegiren txioek eragindako mikro-zalaparta ere. Oso justua iruditzen ez zaidan zerbait, baina berresten duena, zinez, liburuak (euskaraz) irakurtzeak zein garrantzi gutxi daukan, egun, gizartearentzat. Gurearentzat, bederen (**).

(*) Identifikazio handiagoa, edonola ere, William Faulknerren Basa palmondoak nobelak baino, susmatzen dut, hura baitzen, garai batean behintzat, Urkulluk gomendatzen zuen liburu kutuna. Oso kategoria literario ezberdinekoa, zalantzarik gabe, Kraken-aren krimenen inguruko thriller eskasarekin alderatuta…

(**) Ikusiko duzue nola, kontrastean, Patria irakurri ez izanaren aitorpenak bai ekarriko dizkion ondoreak lehendakariari…

[Artikulu honen bertsio dezente laburrago bat Ortzadar gehigarrian argitaratu zen 2020ko irailaren 19an. Aurrekoak ez bezala, honako hau ezin izan dut topatu sarean, orain arte bederen].